header

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

genoktonia imera mnimis

genoktonia imera mnimis
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, οι Έλληνες του Πόντου μνημόνευσαν τους πρόγονους τους, θύματα της τουρκικής γενοκτονικής πολιτικής, σκοπός της οποίας ήταν η καταστροφή των Ελλήνων της οθωμανικής επικράτειας σε Θράκη, Πόντο και ευρύτερη Μικρά Ασία.

Η καταστροφή του Ελληνισμού αποτέλεσε μέρος ευρύτερου σχεδίου εξόντωσης των χριστιανικών γηγενών εθνών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων καθώς και μικρότερων εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων. Την Γενοκτονία του Ελληνισμού από Νεότουρκους και Κεμαλιστές, διαδέχθηκε μια περίοδος σιωπής και αδιαφορίας για τα δεινά των προγόνων μας. Το μέγεθος και η ένταση της καταστροφής υπήρξε συντριπτικό πλήγμα για το Έθνος, το οποίο, μέσα στην βιασύνη του να ξεχάσει, απώλεσε τον αυτοσεβασμό του προτείνοντας, έναν εκ των υπευθύνων της Γενοκτονίας, τον Μουσταφά Κεμάλ, για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, τον Ιανουάριο του 1934.

Το Ελληνικό Έθνος δεν είχε την στοιχειώδη αξιοπρέπεια να βγάλει έναν Τεχλιριάν… Το ελλαδικό κράτος συμπεριφερόμενο με τρόπο διχαστικό και ασυγχώρητα ψηφοθηρικό, όρισε, το 1994,την 19 Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου ενώ λίγα χρόνια αργότερα, το 1998, καθιερώθηκε η 14η Σεπτεμβρίου ως ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος. Παράλληλα, οι θρακικές οργανώσεις έχουν ορίσει την 6η Απριλίου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Θράκης.

Ο τεμαχισμός της μνήμης αποσυνδέει τεχνητά τη μια περιοχή από την άλλη. Συνέπεια αυτής της νοοτροπίας είναι να μην καταδεικνύεται η κεντρική οργάνωση, ο επιτελικός σχεδιασμός και η έκταση του εγκλήματος της Γενοκτονίας εις βάρος των προγόνων μας σε όλες τις περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με αυτόν τον τρόπο η συστηματική καταστροφή του Ελληνισμού παρουσιάζεται αποσπασματικά και υποβαθμίζεται σε «τοπικές σφαγές», αναπόφευκτα δυσάρεστα γεγονότα των τότε τραγικών συνθηκών που επικρατούσαν σε κάθε περιοχή, όπως ισχυρίζεται η τουρκική προπαγάνδα. Ίσως, κάποιοι να θεωρούν πως είναι πιο εύκολο να προωθηθεί, διεθνώς, η αναγνώριση της Γενοκτονίας για μια περιοχή περιορισμένης έκτασης.

Δίνοντας έμφαση, όμως, σε μια τακτική νίκη θυσιάζεται ο στρατηγικός στόχος, ο οποίος δεν μπορεί να είναι άλλος από την αναγνώριση των δεινών όλων των προγόνων μας Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της ευρύτερης Μικράς Ασίας. Η ικανοποίηση της εκλογικής πελατείας εκ μέρους αριθμού πολιτευτών και οι προσωπικές φιλοδοξίες, ατόμων προσφυγικής καταγωγής τα οποία, θέλουν να καταστήσουν εαυτούς τοπάρχες του προσφυγικού κόσμου, δεν έχουν χώρο στην εθνική προσπάθεια διαφύλαξης της μνήμης των προγόνων μας.

Το αίτημα για αναγνώριση της Γενοκτονίας αφορά ολόκληρα έθνη και όχι συγκεκριμένες περιοχές, τις οποίες κατοικούσαν τμήματα των εθνών αυτών. Αρμένιοι, Εβραίοι και Ασσύριοι μνημονεύουν τα θύματα της Γενοκτονίας των προγόνων τους στο σύνολο τους και όχι ενός μέρους τους. Παράλληλα, η αιτία των δεινών και της καταστροφής των Ελλήνων της οθωμανικής επικράτειας δεν ήταν το γεγονός ότι κατοικούσαν στην Θράκη, στον Πόντο ή στην Ιωνία. Η αιτία ήταν η ελληνική τους καταγωγή και η χριστιανική τους πίστη.

Δεν υπήρξε γενοκτονία Θρακών, Ποντίων και Μικρασιατών αλλά Γενοκτονία των Ελλήνων αυτών των περιοχών. Δεν υπήρξε Γενοκτονία πληθυσμών συγκεκριμένων περιοχών αλλά Γενοκτονία συγκεκριμένου έθνους, των Ελλήνων, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας. Η καθιέρωση απόδοσης τιμών στα θύματα της μιας και αδιαίρετης Γενοκτονίας εις βάρος των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο ορισμός μιας και μοναδικής ημερομηνίας μνήμης καθώς και η δημιουργία ενός μνημείου του θυσιασθέντος Ελληνισμού, αποτελούν τις απαραίτητες ενέργειες για την προάσπιση της εθνικής μνήμης.

Παράλληλα, η επαναφορά του Ταμείου Ανταλλαξίμου Περιουσίας και Αποκατάστασης Προσφύγων, με την συμμετοχή εκπροσώπων των πλέον αναγνωρισμένων και καταξιωμένων προσφυγικών οργανώσεων (ΟΠΣΕ, ΠΟΕ, ΠΟΘΣ μεταξύ άλλων) και η απόδοση σε αυτό, σημαντικού μέρους τουλάχιστον, των εσόδων από την εκμετάλλευση των ανταλλαξίμων κτημάτων, θα διασφάλιζε την οικονομική αυτοτέλεια του προσφυγικού κόσμου και θα τον απελευθέρωνε από τον φθοροποιό εναγκαλισμό των πολιτικών κομμάτων, ώστε απερίσπαστος να αφοσιωθεί στην προάσπιση της ιστορικής μνήμης και των παραδόσεων της γενέθλιας γης.

Ιωάννης Σ. Λάμπρου, Πολιτικός Επιστήμων

Πηγή: Αντίβαρο

Η ΠΟΝΤΙΑ ΓΙΑΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Ήταν ένgiagia horis onoma

giagia horis onoma
α απόγευμα της δεκαετίας του ογδόντα. Καθόμουν στο μπαρ του ξενοδοχείου που εργαζόμουν ως υπάλληλος στην Reception, στην κωμόπολη Αλάνια (Alanya) της Αττάλιας (Antalya).  Εκείνη τη μέρα δεν είχα βάρδια. Παρόλο που υπήρξε κίνηση στο ξενοδοχείο, κατέπεσα σε μία αδράνεια.
Το να πάρω παραγγελίες, να δέχομαι πελάτες, να καταγράφω ταυτότητες, να συμπληρώνω φόρμες, να απαντάω στα τηλέφωνα κλπ. όλα αυτά με αγανάκτησαν. Παρήγγειλα ένα ποτό και σύρθηκα σε μια γωνιά. Μια ανυπότακτη νοσταλγία, είχε περικυκλώσει τον εγκέφαλο μου. Είχα επιθυμήσει το χωριό μου.
Μόλις είχα ξεκινήσει να ταξιδεύω προς τα παρχάρια (εξοχικά βουνά), της Μαύρης Θάλασσας, κάτω από τη μελωδία του γαβαλιού (φλογέρα) και της λύρας που ανακατευόταν με τα τραγούδια τον κοριτσιών, με ξύπνησε  ένας συνάδελφος από το γλυκό όνειρο που μόλις είχε αρχίσει. Είχα ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο μου, που δούλευε σε κάποιο άλλο ξενοδοχείο. Πέρασε καιρός που είχαμε γνωριστεί. Τότε, όταν πρωτογνωρισθήκαμε, μου είχε πει ότι κατά καιρούς φιλοξενούν Έλληνες στο ξενοδοχείο τους. Τον παρακάλεσα να με ειδοποιήσει όταν θα ξαναρθούν Έλληνες. Διότι, του είπα, ξέρω Ποντιακά και θέλω να τα συγκρίνω με τα Νέα Ελληνικά. Γι’ αυτόν τον λόγο  με τηλεφωνούσε τώρα : «Έλα γρήγορα. Υπάρχει  μία ομάδα Ελλήνων εδώ, οι οποίοι ετοιμάζονται να αναχωρήσουν από το ξενοδοχείο. Είχα άδεια και δεν ήμουν εδώ. Γι’ αυτό και δε σε πήρα πιο πριν» μου είπε και χαιρετώντας έκλεισε το τηλέφωνο.


Βρήκα μια πατριώτισσα στην Ελληνική ομάδα.


Τελικά παίρνω ένα ταξί και πάω στο ξενοδοχείο που βρισκότανε οι Έλληνες επισκέπτες. Κατευθύνθηκα στην Reception. Πριν να κοντέψω καλά-καλά, ο φίλος μού έκανε σήμα και μού έδειξε το πούλμαν που βρισκότανε έξω. Τρέχοντας προς το πούλμαν που περίμενε έξω, με έπιασε ένα απερίγραπτο άγχος. Ήμουν έτοιμος να λιποθυμήσω. Δεν ήξερα πώς και με ποιόν να έρθω σε επαφή, τι να πω και τι συμπεριφορά θα δεχτώ. Ούτε χρόνος υπήρξε όμως για να σκεφθώ. Το μισό το πούλμαν ήταν γεμάτο. Μερικοί επισκέπτες κυκλοφορούσαν γύρω από το πούλμαν. Μάλλον περιμένανε να έρθουν  καί οι υπόλοιποι. Εγώ προτίμησα να μπω στο πούλμαν. Μόλις μπήκα μέσα, άρχισα να κοιτάω στα μάτια τους ανθρώπους. Λες κι έψαχνα κάποιον συγκεκριμένο. Άρχισαν και αυτοί να με κοιτάνε διότι δεν ήμουν από την ομάδα, ούτε με συνάντησαν στο ξενοδοχείο. Μία στιγμή ντράπηκα τόσο πολύ, πού σκέφτηκα να βγω έξω. Δεν ξέρω πώς ξεχείλισε η μικρή Ποντιακή φράση από τα χείλη μου, αλλά, λέγοντας «εγρεικά κανείς Ρωμαίικα;», τους ρώτησα αν ξέρει κανείς Ποντιακά. Μόλις διατύπωσα αυτήν την ερώτηση, όλα τα μάτια που βρισκόντουσαν μέσα στο πούλμαν, στράφηκαν προς τα μένα. Ίσως οι περισσότεροι να μην είχαν καταλάβει καν τι τους ρωτούσα. Όμως  μια ηλικιωμένη γιαγιά, σηκώθηκε από τη θέση της και με κοίταζε περίεργα λες κι ήθελε να με ρωτήσει κάτι. Μάλλον και αυτή δεν ήξερε από πού να ξεκινήσει.  Της έλυσα τη γλώσσα , λέγοντας της την ίδια φράση που χρησιμοποίησα πιο πριν. Δηλαδή την ρώτησα αν ξέρει Ποντιακά. Μου απάντησε με την ερώτηση στα Ποντιακά λέγοντας: «απόθεν είσε;». Δηλαδή με ρώτησε από πού είμαι. Της είπα: «Είμαι ασην Τραπεζούντα (Από τη Τραπεζούντα είμαι)». Μόλις άκουσε τη λέξη Τραπεζούντα, σηκώθηκε από τη θέση της και διασχίζοντας το στενό  διάδρομο του πούλμαν, έρχονταν κοντά μου. Δεν είχα καταλάβει το τι έγινε. Μόλις έφτασε, με αγκάλιασε με φίλησε και αμέσως  έβαλε τα κλάματα.  Από τη μία με αγκάλιαζε και από την άλλη κλαίγοντας άρχισε να μιλά στα Ποντιακά. Μου είπε «Να είνομε γουρπάντ σα ποδάρες. (να θυσιαστώ στα πόδια σου)». Αυτή η φράση χρησιμοποιούνταν από μας αλλά μόνο από μικρούς που ζητούσανε ελεημοσύνη από μεγάλους σε περίπτωση που ήταν ένοχοι για κάτι. Ποτέ ένας ηλικιωμένος ή ηλικιωμένη δεν θα το χρησιμοποιούσε σε μικρότερο. Είχα πάθει σοκ. Δεν ήξερα τι να πω. Από την ντροπή μου ίδρωσα και έγινα μούσκεμα. Συνεχίζοντας η γιαγιά, με ρώτησε: «απόθεν εξέβες και έρθες, αδακές ντ’ αραέυεις, εσείς ακόμε σην Τραπεζούτα γιασαέβειτε; (από πού βγήκες και ήρθες, τι ψάχνεις εδώ, εσείς  ακόμη στην Τραπεζούντα ζείτε;)». Ούτε σε αυτές τις ερωτήσεις της απάντησα. Αλώστε με είχε αγκαλιάσει τόσο σφιχτά, που αισθανόμουν τα δάκτυλα της στο κορμί μου. Μ’ αγκάλιαζε και δε μ’άφηνε να την κοιτάξω καλύτερα και να της πω και εγώ κάτι. Συχνά με κοιτούσε για λίγο στα μάτια, ξανά με αγκάλιαζε και ψιθυρίζοντας κάτι έκλαιγε. Λες κι ήμασταν γιός και μητέρα που βρεθήκαμε πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια. Δεν μπορούσε να με χορτάσει. Οι υπόλοιποι Έλληνες που βρισκόντουσαν στο πούλμαν, μας κοιτούσαν έκπληκτοι. Νομίζω πως δεν μπόρεσαν να ερμηνεύσουν την κατάσταση. Δεν θυμάμαι πόση ώρα πέρασε έτσι. Όμως ήρθαν και αυτοί που έλειπαν και το πούλμαν ήταν έτοιμο να αναχωρήσει. Κάποιοι από τους επιβάτες, ειδοποίησαν την γιαγιά για να περάσει στη θέση της. Η καημένη η γιαγιά, κλαίγοντας με λυγμούς, με άφησε και στράφηκε προς τη θέση της. Είχε εξαντληθεί τόσο πολύ που πηγαίνοντας, κρατούσε δεξιά κι’ αριστερά. Μάλλον και από τα δάκρια που κατέβαζε, δεν έβλεπε καλά που βάδιζε.  Από πίσω, μόνο μερικά δευτερόλεπτα μπόρεσα να την κοιτάξω. Έπρεπε να βγω από το πούλμαν. Βγαίνοντας έξω, έτρεξα προς το μέρος του πούλμαν εκεί που ήταν η θέση της γιαγιάς. Με είχε δει  και εκείνη και με χαιρετούσε. Λες κι αυτή έφευγε στην ξενιτιά και εγώ έμενα στην πατρίδα. Το πούλμαν αποχώρισε και απομακρύνθηκε. Κοιτάζοντας προς το πούλμαν, με έπιασε μελαγχολία. Σαν να ήρθε η γιαγιά μου από το χωριό, με είδε και προσθέτοντας στην νοσταλγία μου έφευγε. Ούτε εγώ μπόρεσα να μάθω το όνομα της γιαγιάς, μα ούτε εκείνη ρώτησε το δικό μου. Από τότε στη μνήμη μου, αυτή η γιαγιά έμεινε ως «γιαγιά χωρίς όνομα».
 
 Σήμερα βρίσκεται κανείς Τραπεζούντιος πού μοιάζει τον παππού του;


Ύστερα από κάμποσα χρόνια βρέθηκα σε κάποιο χωριό της Ελλάδας και φιλοξενήθηκα από μία γιαγιά πού ονομάζονταν Σουμέλα. Αυτή μού διηγήθηκε κάποιες ιστορίες πού έζησαν οι δικοί της στον ξεριζωμό. Μού είπε για τα παιδιά πού χάθηκαν στον δρόμο. Όπως και σε μας πριν από είκοσι χρόνια , έτσι και στην εποχή των δικών της, οι κοπέλες παντρευόντουσαν σε παιδική ηλικία, ώστε πολλές μανάδες πού έχασαν τα παιδιά τους ήταν και οι ίδιες παιδιά. Γι αυτό και μερικές δεν άντεξαν και έχασαν τα λογικά τους μετά τον θάνατο των παιδιών τους. Η γιαγιά Σουμέλα ακόμα δεν είχε καλά-καλά ξεφορτώσει τους πόνους της επάνω μου, κι’ εγώ ταξίδευα στο παρελθόν. Θυμήθηκα την «γιαγιά χωρίς όνομα» πού είχα συναντήσει στην Αλάνια (Alanya) της Αττάλιας  (Antalya). Τώρα καταλάβαινα καλύτερα γιατί η «γιαγιά χωρίς όνομα» με αγκάλιαζε τόσο σφιχτά… Ίσως στο πρόσωπό μου να έβλεπε κάποιο χαμένο παιδί της… Ποιος ξέρει…
Στην εποχή της ανταλλαγής, αυτοί πού ξεριζώθηκαν και βρέθηκαν στην Ελλάδα, για πολλά χρόνια ήλπιζαν ότι μια μέρα θα επέστρεφαν στα σπίτια τους στην πατρίδα, πού τα έχτισαν με νύχια και με δόντια. Ήλπιζαν να ξαναβρεθούν στα πανέμορφα παρχάρια (εξοχικά βουνά) τους, και όπως πριν να ξαναχορέψουν όλοι μαζί.
Προσδοκώντας να επιστρέψουν, πολλοί από αυτούς δεν δημιούργησαν περιουσία. Όπως τονίζει ο Τραπεζούντιος συγγραφέας İlyas Karagöz, οι μουσουλμάνοι συμπατριώτες τους, πού έμειναν στον Πόντο, τους περίμεναν επί έξι χρόνια διαφυλάσσοντας τις περιουσίες τους, ελπίζοντας ότι μια μέρα θα ξαναγυρίσουν οι ιδιοκτήτες τους. Γι αυτό και  δεν επέτρεψαν σε κανένα μουσουλμάνο πρόσφυγα από τα βαλκάνια να μπει σ΄ αυτά τα χωριά. Τόσο πιστοί στάθηκαν απέναντι στους συμπατριώτες τους. Άραγε βρίσκεται σήμερα κανείς Τραπεζούντιος πού μοιάζει στον παππού του;
 (το άρθρο αυτό, έχει δημοσιευτεί το 23/12/2007 στην κεντροαριστερή εφημερίδα Radikal στην Τουρκία.)

19 ΜΑ'Ι'ΟΥ ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ-ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΖΥΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

genoktonia imera mnimis

genoktonia imera mnimis
Αδέλφια Πόντιοι, η σημερινή ημέρα είναι ημέρα λύπης, εθνικού πένθους για αυτό τον λόγο ο ποντιακός σύλλογος Ζυγού ο Υψηλάντης θα τελέσει μνημόσυνο στην μνήμη των προγόνων μας στον ιερό ναό του αποστόλου Θωμά στο χωριό μας.
Τα κόλλυβα για το μνημόσυνο παρασκευάστηκαν με πρωτοβουλία του Παπαγιώργη (Γεωργιάδη Γεώργιου) και του Καρακασίδη Αναστάσιου.
Εγώ θα πρότεινα να κατασκευαστή και ένα μνημείο για το οποίο έχουμε ετοιμάσει και το ανάλογο αρχιτεκτονικό σχέδιο νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να γίνει και αυτό στο χωριό μας.
Ο πιο κατάλληλος χώρος είναι κάτω από την εκκλησία δίπλα ακριβός στο μνημείο των πεσόντων εθελοντές για την ανέγερση υπάρχουν όμως χρειάζονται και λίγα χρήματα για την αγορά πρώτον υλών
Όσοι έχουν διάθεση να προσφέρουν μπορούν να μου στείλουν mail στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. για να δούμε ( τι ποσό μπορούμε να μαζέψουμε ) και πως θα το κατασκευάσουμε  πάντα σε συνεργασία βέβαια με τον ποντιακό σύλλογο.
Η ιστορία δεν πρέπει να λησμονηθεί από τα παιδιά και τα εγγόνια αυτής της σκληροτράχηλης ράτσας του Πόντου 94 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από εκείνη τη μαύρη ημέρα της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
Οι Νεότουρκοι του σφαγέα Κεμάλ Μουσταφά, ασέλγησαν στο ιερό κορμί ενός πολιτισμού, που οι απαρχές του χάνονται στο βάθος των αιώνων(Βιντεο εδω).

Οι δικοί μας πολιτικοί 72 χρόνια έκλειναν τα αυτιά τους και τα μάτια στο αίτημα των ποντίων για την αναγνώριση της γενοκτονίας όλα αυτά μέχρι της 24 Φεβρουαρίου 1994 που με πρωτοβουλία του Κωστή Στεφανόπουλου (Πρόεδρου της δημοκρατίας)καθιερώθηκε η 19 Μαΐου ως μέρα μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού.
Το πρώτο βήμα έγινε το 1994 να δούμε το δεύτερο βήμα πότε θα γίνει που δεν άλλο από την αναγνώριση της γενοκτονίας και επίσημα από την ελληνική βουλή που 94 χρόνια εγκληματικά το αποφεύγουν.

 koluva gia tin genoktonia twn pontion

koluva gia tin genoktonia twn pontion

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΓΑΜΟ

Στην αφήγηση του δρώμενου της αναπαράστασης του ποντιακού γάμου η Κα Σοφία Μαρτίδου.

Γαμπρός στην αναπαράσταση ήταν ο Τσιρίδης Διαμαντής και νύφη η Τσιρίδου Βάσω.
Λύρα στην εκδήλωση έπαιξε ο Σουλτίδης Δημήτρης και  νταούλι ο Παπαδόπουλος Νίκος.
Δάσκαλος του χορευτικού του συλλόγου μας ο Τσιρίδης Γιώργος που με το 80αμελες χορευτικό του μας εντυπωσίασε δείχνοντας την πολλή καλή δουλειά που γίνεται και σε αυτόν τον τομέα.

Οι φωτογραφίες ειναι του Παναγιώτη Παχίδη και της Σοφίας Σαρρίδου(Βουλγαρίδου).

DSC 0005

DSC 0005
DSC 0006
DSC 0006
DSC 0007
DSC 0007
DSC 0009
DSC 0009
DSC 0010
DSC 0010
DSC 0014
DSC 0014
DSC 0015
DSC 0015
DSC 0017
DSC 0017
DSC 0018
DSC 0018
DSC 0020
DSC 0020
DSC 0021
DSC 0021
DSC 0023
DSC 0023
DSC 0025
DSC 0025
DSC 0026
DSC 0026
DSC 0027
DSC 0027
DSC 0031
DSC 0031
DSC 0039
DSC 0039
DSC 0042
DSC 0042
DSC 0048
DSC 0048
DSC 0051
DSC 0051
DSC 0072
DSC 0072

P5121506

P5121506
P5121509
P5121509
P5121529
P5121529
P5121533
P5121533
P5121534
P5121534
P5121536
P5121536
P5121539
P5121539
P5121550
P5121550
P5121560
P5121560
P5121573
P5121573
P5121579
P5121579
P5121580
P5121580
P5121583
P5121583
P5121586
P5121586
P5121589
P5121589
P5121595
P5121595
P5121596
P5121596
P5121597
P5121597
P5121598
P5121598
P5121604
P5121604
P5121605
P5121605
P5121606
P5121606
P5121607
P5121607
P5121608
P5121608
P5121610
P5121610
P5121616
P5121616
P5121618
P5121618

ΣΤΟ ΖΥΓΟΣ ΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ TA ΕΘΙΜΑ-ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΓΑΜΟΥ 12-5-2013

Το διημερο των εκδηλωσεων στο Ζυγο αρχισε το Σαβαβτο το βραδυ στις 8 μμ με το παραδοσιακο σχημα "ΜΠΑΝΤΑ ΤΕΤΟΙΑ",με τραγουδια θρακιωτικα,νησιωτικα,καλαματιανα και καρσιλαμαδες.

Στη συνεχεια,ο Αντωνης Παπαδοπουλος με το ποντιακο προγραμμα εκανε τους παρευρισκομενους να σηκωθουν και να χορεψουν.Επισκεπτες και χωριανοι ηταν στην εκδηλωση με τους ηχους της λυρας να τους συνεπαιρνουν,το κεφι να ανεβαινει συνεχως και να τελειωνει τα ξημερωματα.

Και ενω ολα αυτα γινονταν στην πλατεια του χωριου σε εναν αλλο χωρο και συγκεκριμενα στο κτιριο του Ποντιακου Συλλογου σε ενα ειδικα διαμορφωμενο δωματιο εθελοντες και μελη του συλλογου ετοιμαζαν το παραδοσιακο κεσκεκ.Συγκεκριμενα,ο Χαραλαμπος Καρακασιδης,ο Μακης Χατζηπαπαθεοδωριδης,ο Νικος Γεωργιαδης και οΣτελιος Βουδουρης εμ υπομονη και αγαπη παρασκευασαν αυτο το ποντιακο εδεσμα που μοιραζεται την Κυριακη του Θωμα δωρεαν στους επισκεπτες.

keskekkkkk

keskekkkkk
keskekkkkkk
keskekkkkkk
keskek
keskek
keskekkk
keskekkk
keskekkkk
keskekkkk
keskekk
keskekk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Την Κυριακη του Θωμα το μουσικο προγραμμα ηταν μονο ποντιακα απο το χωριανο μας Σουλτιδη Δημητρη και νταουλι τον Νικο Παπαδοπουλο.

Το δρομενο της αναπαραστασης ξεκινησε με την αφηγηση του εθιμου απο την Σοφια Μαρτιδου.

Περιγραφοντας την ολη διαδικασια οι χορευτες και τα μελη του συλλογου ντυμενη με τις παραδοσιακες ποντιακες φορεσιες αναπαριστουσαν τον καθε λογο της αφηγησης της κυριας Μαρτιδου:

Για τους ποντιους θεωρουταν προσβλητικο,οχι μονο να οδηγηθει σε αποτυχια ενας γαμος αλλα και αυτος ακομα ο αρραβωνας το σουμαδ η σημαδεμα οπως ελεγαν.Αφου και αυτο το λεγαν μισοστεφανωμα.Ο παιδας,ο νεος επρεπε να γυναικιζ,δηλαδη να παντρευτει.Αλλα και το κοριτσι,η νεα επρεπε να ανδριζ,να παντρευτει μολις θα γινοταν το τυχερο της.Η συναντηση ομως των δυο φυλων της ιδιας περιπου ηλικιας δεν ηταν ευκολη υποθεση γιατι τα κοριτσια τελουσαν σε περιορισμο.Οι περισσοτερες γνωριμιες γινονταν στα πανηγυρια,στους γαμους και μαλιστα πανω στο χορο.Ετσι η κοπελα που δεν ηξερε να χορευει ηταν και δυσκολο να παντρευτει.Στις πλατειες του χωριου οπου γινοντουσαν τα γλεντια εκει ειχαν την ευκαρια να γνωριστουν οι νεοι και οι νεες,επειδη ομως και οι 2 και ιδιατερα το κοριτσι δεν ειχαν δικαιωμα γνωριμιων,οταν ο νεος ελεγε στην μητερα του για καποια κοπελα της αρεσκειας του εκεινη πρωτα πρωτα φροντιζε να μαθει απο τις γυναικες της οικογενειας της για το κοριτσι αυτο αλλα και για την οικογενεια της.Τελος,και το πιο σημαντικο επρεπε να βολιδοσκοπησει και τις προθεσεις των γονιων της νεας,κατι που συχνα γινοταν την ωρα της γνωριμιας και μαλιστα πανω στο χωρο.

Aν και η βολιδοσκοπηση των γωνιων της κοπελας για την συναινεση τους στο γαμο των παιδιων ειχε γινει κατα την διαρκεια του πανηγυριου,σε μικρο διαστημα επρεπε να σταλει στο σπιτι ενα ατομο απο την πλευρα του νεου,συνηθως καποια γυναικα συγγενης του αγοριου,καποια γειτονισσα η ακομα και η μελλουσα πεθερα.Τα ατομα που αναλαμβαναν το εργο αυτο ονομαζονταν προξενητρες.Οι προξενητρες με ιδιαιτερη μαεστρια,τεχνη αλλα και μυστικοτητα για να μην εκτεθει η κοπελα,προσπαθουσαν να παρουν την συγκαταθεση των γονιων της.Αν λοιπον και οι δυο πλευρες ηταν συμφωνες για την ενωση των δυο νεων σειρα ειχε το ψαλαφεμαν.Οι γονεις του νεου πηγαιναν στο σπιτι των γονιων του κοριτσιου και αν συμφωνουσαν σε ολα εδιναν και επαιρναν λογο,καθοριζαν και την ημερα που γινονταν ο αρραβωνας το Σουμαδεμαν.Ο γηραιοτερος αντρας του σπιτιου επαιρνε τα δαχτυλιδια και τα περνουσε στα χερια των παιδιων,οι δυο νεοι εκαναν το σταυρο τους φιλουσαν την εικονα.Οαρραβωνας ειχε ολοκληρωθει. Πρωτο μελημα των γονιων ηταν η διαρκεια του αρραβωνα μεχρι την ημερα του γαμου.Η διαρκεια αυτη δεν ηταν μικροτερη απο  ενα μηνα αλλα και οχι περοσσοτερη απο ενα χρονο.Οταν πλησιαζε η ημερα του γαμου ο κουμπαρος φροντιζε για την εκδοση της αδειας του γαμου.Το Λαλεμαν το εκαναν συγγενεις του γαμπρου και της νυφης καλουσαν στον γαμο ολο το χωριο με ασπρα κερια στα χερια κερνωντας παραλληλα και ουζο. 

 

Μετα το τελος της αναπαραστασης,χορευτες και θεατες ανεβηκαν στην εξεδρα και χορεψαν μεχρι αργα το απογευμα.Ενα μεγαλο μπραβο σε ολους τους συντελεστες για το ωραιο αποτελεσμα που ειδαμε.Και του χρονου.

po

po
poo
poo
pooo
pooo
poooo
poooo
pooooo
pooooo
ppo
ppo
ppoo
ppoo
ppooo
ppooo
ppoooo
ppoooo
ppooooo
ppooooo
pppp
pppp
ppppp
ppppp