Υγειονομικός συνεταιρισμός Ζυγού ‘’ Η ΥΓΕΙΑ’’
Ο Αθανάσιος Ν. Ατέσογλου ήταν ο μοναδικός γιατρός της περιοχής με έδρα το Ζυγό, γεννήθηκε στην Καισάρεια το 1888, χειρουργούσε και ξεγεννούσε με την βοήθεια της νοσοκόμας-μαίας Παρασκευής Κοσμίδου από τον Αμυγδαλεώνα, έζησε στο χωριό μας από το 1922 μέχρι και την ημέρα που πέθανε την 11η Δεκεμβρίου του 1931.
Στην ευθύνη του γιατρού ήταν και όλα τα γύρω χωριά που η φυματίωση και η ελονοσία λόγο της λίμνης( η λίμνη κάλυπτε 125.000 στρέμματα) που υπήρχε ήταν σε έξαρση.
Για αυτόν τον λόγο, για την καταπολέμηση της ελονοσίας ιδρύθηκε το 1926 η ανθελονοσιακή υπηρεσία, έρχονταν γιατροί από την Καβάλα και χορηγούσαν ανθελονοσιακά φάρμακα και κινίνη.
Η αποξήρανση της λίμνης ξεκίνησε το 1930 από την κοινοπραξία Μόνγκ Έντ Όυλεν και τελείωσε το 1934 με 1935.
Η Παρασκευή Κοσμίδου έμενε στον σημερινό Αμυγδαλεώνα, τα χρόνια εκείνα Μπαντέμ Τσιφλίκ με καταγωγή από την Σεβαστούπολη της Κριμαίας με γνώσις στην παθολογική και στην μαιευτική σαν νοσοκόμα.
Φύλακας άγγελος όλων των προσφύγων για σαράντα χρόνια περίπου, η κοινότητα του Αμυγδαλεώνα την τίμησε μετά το θάνατο της ονομάζοντας την κεντρική πλατεία του χωριού σε Πλατεία Παρασκευής Κοσμίδου.
Όταν πέθανε ο Αθανάσιος Ατέσογλου τον αντικατέστησε ο γιατρός Θωμάς Βαφειάδης (κάτοικος Φιλίππων) που δεν ανταπεξήλθε στις ανάγκες του πληθυσμού μια και ήταν βαθιά κομματικοποιημένος, γυναικάς και μέθυσος όπως μας λέει στο βιβλίο του ο Παναγιώτη Αμπεριάδη ‘’Μια Προσφυγική οικογένεια στα ορεινά της Καβάλας 1922-1952’’.
Ο θάνατος του Ατέσογλου και η ‘’κακή’’ εικόνα του γιατρού Θωμά Βαφειάδη δημιούργησαν μεγάλο κενό στην περίθαλψη, έτσι οι κάτοικοι ίδρυσαν έναν υγειονομικό συνεταιρισμό.
Όσοι ήταν εγγεγραμμένοι σε αυτόν είχαν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλο το χρόνο, συμπεριλαμβάνοντας και τους απόρους των περιξ χωριών.
Υγειονομικός συνεταιρισμός Ζυγού ‘’ Η ΥΓΕΙΑ’’
Ημερομηνία ίδρυσης Δευτέρα 26/8/1940
Προέδρος: Νεόφυτος Κωσταντίνου Παπουλίδης
Ταμίας: Ιωάννης Γεωργίου Καρακουλίδης
Γιατρός: Νικόλαος Καραγιάννης
Φαρμακοποιός: Χαράλαμπος Θεοδώρου Παπαθεοδώρου
Βοηθός Φαρμακοποιού: Ιωάννης Δημητριάδης, ο διορισμός του έγινε 23/9/1931 ως πρακτικός φαρμακοποιός, με μηνιαία αντιμισθία πεντακοσίων δραχμών, σύμφωνα με πληροφορίες μας ήταν κουμπάρος του γιατρού Αθανασίου Ν.Ατέσογλου.
Ο προηγούμενος φαρμακοποιός του συνεταιρισμού Ζυγού ήταν ο Αλέξανδρος Ζαχαριάδης με αριθμό άδειας 106792/18-8-1938.Κατόπην πολλών ενεργειών του που ήταν αντίθετες με τα συμφέροντα του συνεταιρισμού.
Στην ουσία κατηγορήθηκε ότι έκανε φαρμακείο στους Φιλίππους με τον ιατρό θ. Βαφειάδη τον κάτοικο φιλίππων Μιχαήλ Παπαμιχαήλ και τον Ζυγοσιανό Κορνήλιο Κασσιμίδη ιδιοκτήτη αλευρόμυλου και του ηλεκτροφωτισμού στον Ζυγό (Να θυμίσουμε ότι ο πρώτος που έφερε το φως στον Ζυγό ήταν η γεννήτρια του αλευρόμυλου). Οι κάτοικοι τον ανάγκασαν, δια της απουσίας τους από το φαρμακείο, να διακόψει την λειτουργία του φαρμακείου στις 2-11-1940 και μετέφερε το φαρμακείο του στην Καλαμάτα.
Ο Φαρμακοποιός Χαράλαμπος Θεοδώρου Παπαθεοδώρου (γεννημένος το 1907 στο χωριό Αροανία του δήμου Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας) ζητά να χορηγηθεί άδεια λειτουργίας φαρμακείου στον Ζυγό.
Κατόπιν τούτου, βάση του άρθρο 4 του νόμου 5607 (ο ίδιος νόμος ισχύι μέχρι και σήμερα)και την επίσημη καταγραφή πληθυσμού του 1928 να ανέρχεται σε 1518 κατοίκους, επιτρέπεται και χορηγείτε καινούργια άδεια λειτουργίας φαρμακείου στο Ζυγός στον Χαράλαμπο Θεοδώρου, σύμφωνα με απόφαση με αριθμό 97018/1940 και τα άρθρα 1 και 2 του 751/37 νόμου δίδεται η άδεια.
Έτσι λοιπόν ο πτυχιούχος φαρμακευτικής του καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών μπορεί να εκτελεί τα καθήκοντα του φαρμακοποιού στο χωριό μας.
Μπαίνει στον συνεταιρισμό ως συνέταιρος και μάλιστα με ποσοστό 60% και στα κέρδη αλλά και στις ζημίες με το ίδιο ποσοστό (σύμφωνα με το συμβόλαιο που συνέταξε ο εν Καβάλα συμβολαιογράφος Βασιλείου Δημήτριος).
To φαρμακείο-ιατρείο ήταν εκεί που είναι σήμερα το φροντιστήριο Αγγλικών της Κυρίας Τριανταφυλλιάς Πιστόλα, ιδιοκτησίας του Σισμανίδη Κωσταντίνου ο οποίος στο ίδιο κτίσμα είχε και το καφενείο του με την επωνυμία “Η ΚΛΗΜΑΤΑΡΙΑ’’.
Για να σας περιγράψουμε τον χώρο ήταν σε μια υπερυψωμένη αυλή που ανέβαινες από τον κάτω δρόμο με σκαλοπάτια, και καθώς ανέβαινες στην αριστερή μεριά ήταν το καφενείο και δεξιά το φαρμακείο.
Οι πληροφορίες μας λένε ότι το φαρμακείο λειτουργούσε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Όταν έκλεισε το φαρμακείο, έγινε το κουρείο του Κώστα Τσαχπίνη μέχρι το 1966 που έκλεισε και αυτό, τότε ενώθηκε όλο το κτήριο, κάνοντας το όλο καφενείο.
Είναι τα χρόνια που όλοι φεύγουν μετανάστες, κυρίως στην Γερμανία, τα επόμενα χρόνια αλλάζει όλο το χωριό, λόγο του συναλλάγματος που έρχεται από τους ξενιτεμένους χωριανούς μας, γκρεμίζονται σχεδόν όλα τα παλιά κτήρια, και χτίζουν καινούργια.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι Γιατροί ανθρωπιστές, που με ανιδιοτέλεια έκαναν το καθήκον τους πέρασαν από την περιοχή μας (Καβάλας και γύρο χωριών)και άφησαν έργο πίσω τους ήταν: Κακουλίδης, Τριανταφυλλίδης, Ευρισθένης, Αποστολάτος, Κουσουλίδης, Τσικριτζής, Βασιλικός, Οικονομίδης, Χρυσανθάκης, και ο Λολίδης με τον τελευταίο τον πλέον ανιδιοτελή αφού πέθανε χωρίς να αφήσει ‘’τίποτα’’ στα παιδιά του .
Τις περισσότερες πληροφορίες, της έχουμε, από έγγραφα του υπουργείου υγιεινής τμήμα ιατρικών επαγγελμάτων, το βιβλίο του ο Παναγιώτη Αμπεριάδη ‘’Μια Προσφυγική οικογένεια στα ορεινά της Καβάλας 1922-1952’’ και μαρτυρίες συχωριανών μας.