Η πρώτη καταγραφή του εξωκλησιού με φωτογραφία είναι το 1946, οι πρόσκοποι από το 11ο σύστημα του χωριού μας, σε κάθε εξόρμηση τους στο δάσος το περιποιόντουσαν και το είχαν σαν χώρο προσκυνήματος.
Την δροσιά της τοποθεσίας οι κάτοικοι του χωριού μας την αγαπούσαν ιδιαιτέρως.
Γνωστοί γλεντζέδες τις εποχής ήταν Χατζηπαπαθεοδωρίδης Χαράλαμπος, Μαυροματίδης Παύλος, Αμαραντίδης Παύλος, Νεόφυτος Παπουλίδης, Αρχιμήδης Μερτζάνης. Υπάρχει μαρτυρία το 1948 νεαρός δεκαέξι χρονών ο Σταύρος Αμαραντίδης, με άλλους συνομήλικους του χωριανούς και παρέα τους τον δεκαεπτάχρονο τότε λυράρη Θεόφιλο Παπαδόπουλο να παίζει τραγούδια της πατρίδας με τον γνωστό Γαρασαρότικο ρυθμό.
Ο Θεόφιλος και τα αδέρφια του από νεαρή ηλικία είχαν δεσμούς με το Ζυγός από τα πρώτα βήματα της μουσικής του καριέρας.
Στα Καρπούζια χάραζαν τα αρχικά τους για να μην τα μπερδεύουν, στο καλάθι αναψυκτικά, μπίρες, ρετσίνες κρύωναν μέσα στο τρεχούμενο και κρύο νερό της γούρνας στην βρύση, μέχρι να καταναλωθούν.
Στην τοποθεσία ΄΄ΚΡΙΟΝΕΡΑΚΙ΄΄ έχουν διασκεδάσει πάρα πολλές παρέες, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, αφήνοντας στην μνήμη τους ωραίες αναμνήσεις.
Ιδιαίτερη περιποίηση από τον τότε παπά του χωριού Παναγιώτη Παπαδόπουλο, με ευθύνη της εκκλησίας ο χώρος συντηρούνταν από τον ίδιο και τους συγχωριανούς μας.
Το 1958 ανεγείρεται μεγαλύτερο παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος, χτίζεται από τους κατοίκους του χωρίου με τον περίφημο και πολύ λειτουργικό, θεσμό της ΄΄αγγαρείας΄΄.
Θυμάμαι 5 Αυγούστου, την παραμονή της ημέρας της γιορτής της μεταμορφώσεως του Σωτήρος, διανυκτέρευαν πάρα πολλοί πιστοί στο Κριονεράκι, κυρίως νεολαία, σχημάτιζαν μεγάλες παρέες, διασκέδαζαν και κοιμόντουσαν εκεί την νύχτα.
Ανήμερα της εορτής 6 Αυγούστου, μετά το τέλος της θείας λειτουργίας μοίραζαν στους πιστούς σταφύλια, αμέσως μετά στηνόντουσαν κούνιες, με σχοινιά στα κλαδιά των πανύψηλων πλατανιών, παραβγαίνοντας οι μια παρέα με την άλλη ποιος θα πάει πιο μακριά αυτόν που ήταν στην κούνια.
Το 1991 επί Δήμου Φιλίππων γίνεται μια καλή ανακαίνιση, κυρίως εξωτερικά του κτηρίου σοβατίζοντας το, αλλά και στον προαύλιο χώρο μεγαλώνοντας την γούρνα στην οποία πέφτει το τρεχούμενο νερό και βάζοντας παγκάκια.
Το 2020 επί Δήμου Καβάλας, είκοσι εννέα χρόνια μετά η κεραμοσκεπή καταστράφηκε, τα θεμέλια υποχωρήσαν θέτοντας το κτήριο σε μεγάλο κίνδυνο κατάρρευσης.
Με χρήματα πιστών, αλλά και υλικά που έδωσε ο Δήμος, υπό την επίβλεψη της κοινότητας, και προσωπική εργασία από χωριανούς εθελοντές, όλες η ζημιές που προκάλεσε ο χρόνος αποκαθίστανται.
Σήμερα εν έτη 2026 αγέρωχο περιμένει και φέτος 6η Αυγούστου την επίσκεψη όλων των χωριανών, να ανάψουν ένα κεράκι, να πιούν μια γουλιά από το δροσερό του νερό, κοιτάς γύρο σου και σου έρχονται αναμνήσεις από όλα αυτά που προαναφέραμε, φίλοι που διασκέδασες μαζί τους, άνθρωποι που έφυγαν από κοντά μας, πολλοί από αυτούς γρήγορα και άδικα.
